Duygusal yeme bozukluğu aslında düşündüğümüzden çok daha yaygın bir durum.
Bazı insanlar üzgün olduklarında iştahlarını tamamen kaybederler. Yemek yemek akıllarına bile gelmez. Ben hiçbir zaman o insanlardan olmadım.
Ben strese girdiğimde, üzüldüğümde ya da zihnim yorulduğunda daha çok yiyenlerdenim. Hatta çoğu zaman aç olduğum için değil, düşünmemek için yerim.
Küçüklüğümden beri üzülünce yemek yiyemeyen kızlardan olmak istemişimdir. Çünkü onların hikâyeleri hep daha romantik görünürdü. Kalbi kırılır, iştahı kaçar, kilo verirlerdi. Benim hikâyem öyle olmadı.
Benim kalbim kırıldığında elim mutfağa gitti.
Yaklaşık iki yıl önce hiç yemek yiyemediğim bir dönem olmuştu. O dönemde zayıftım ve bunun nasıl hissettirdiğini çok iyi hatırlıyorum. Aynaya baktığımda kendimi daha hafif hissediyordum. Belki de bu yüzden bugün yaşadığım mücadele bana daha ağır geliyor.
Çünkü duygusal yeme yeniden hayatıma girdi.
Ve bu sefer bana sadece birkaç fazla öğün olarak değil, verdiğim kiloları geri getirerek döndü.
Kendime sürekli yeni sözler veriyorum. “Yarın başlayacağım.” “Bu sefer başaracağım.” “Artık kontrol bende olacak.”
Ama duygusal yeme sadece irade meselesi değil. Bazen bir boşluğu doldurma çabası. Bazen sessizliği susturma yöntemi. Bazen de hissetmek istemediğimiz şeylerden birkaç dakikalığına kaçabilmenin yolu.
Son zamanlarda kendimi eve kapattığımı fark ettim. Dış dünyadan uzaklaştım. Bir yandan gitmek zorunda olduğum bir hastane var. Her gün insanların sağlıklarına kavuşabilmesi için mücadele edildiğini görüyorum.
Ve bazen şu soruyu kendime soruyorum:
Başkalarının sağlığı için bu kadar çaba gösterilen bir yerde bulunurken, neden kendi sağlığımı bu kadar kolay göz ardı edebiliyorum?
Belki de bu yazı bir çözüm yazısı değil. Belki sadece dürüst bir itiraf.
Ama ilk kez şunu kabul ediyorum:
Benim mücadelem yemekle değil.
Yemek yiyerek susturmaya çalıştığım duygularla.
Belki bunu okuyan biri de kendinden bir parça bulmuştur ..
